با توجه به روند رشد شهرنشینی در کلانشهر های ایران از جمله اصفهان و چالشهایی که در عرصههای مختلف برای شهرها ایجاد شده است، هوشمندسازی شهری میتواند به عنوان رویکردی مناسب برای رسیدن به توسعۀ پایدار شهری موثر باشد. در این راستا هدف پژوهش حاضر بررسی و ارزیابی مناطق شهر اصفهان نسبت به شاخصهای هوشمندسازی شهری میباشد. پژوهش از نظر هدف کاربردی – توسعه ای و روش آن توصیفی – تحلیلی و پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را کارشناسان حوزه برنامهریزی شهری تشکیل میدهد و با استفاده از روش گلوله برفی 51 نفر به عنوان نمونه مورد نظر انتخاب شد. اطلاعات مورد نیاز پژوهش با مطالعۀ منابع کتابخانه ای - اسنادی و مطالعات میدانی به دست آمد و برای تجزیه و تحلیل از روش AHP و WASPAS استفاده شد. هوشمندسازی شهری شکل نهایی رویکردهای مانند شهر فشرده، رشد هوشمند، شهر هوشمند و ... است. که در پژوهش حاضر از شاخصهای مشترک این نظریات در قالب ابعاد پنج گانه در بررسی وضعیت مناطق شهر اصفهان استفاده شده است. پس از اولویتبندی زیرمعیارها نتایج نشان داد که در معیار کالبدی منطقه شش و در معیار محیطی – اکولوژیکی نیز مناطق پنج و شش در اولویت اول قرا دارد. در معیار اقتصادی نیز مناطق شش و هشت رتبه برتر را به خود اختصاص دادهاند. منطقه سه در معیار اجتماعی رتبه اول را نسبت به زیرمعیارها داراست و در معیار مدیریتی – سیاسی منطقه چهار در رتبه اول قرار گرفته است. و در نهایت پیشنهاداتی جهت بهبود وضعیت مناطق شهر اصفهان نسبت به معیارهای مورد نظر ارائه شد.
