گردشگری در شهرهای تاریخی کوچک، علاوه بر ایجاد فرصت‌های اقتصادی، با پیامدهای اجتماعی-فرهنگی و زیست‌محیطی همراه است و نحوه ارزیابی این پیامدها از سوی جامعه میزبان برای مدیریت مقصد اهمیت دارد. شهر نوش‌آباد، با برخورداری از میراث تاریخی و قرارگیری در محیطی خشک، زمینه‌ای مناسب برای بررسی این موضوع است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل ادراک ساکنان نوش‌آباد از پیامدهای گردشگری در سه بعد اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و زیست‌محیطی انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی با رویکرد کمی است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته از 300 نفر از ساکنان نوش‌آباد که به روش تصادفی ساده انتخاب شدند، گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون‌های t تک‌نمونه‌ای، فریدمن، همبستگی پیرسون و t مستقل استفاده شد. نتایج نشان داد که ادراک ساکنان از پیامدهای گردشگری چندبعدی و ناهمگون است. بعد زیست‌محیطی بالاترین رتبه را داشت و پس از آن ابعاد اجتماعی-فرهنگی و اقتصادی قرار گرفتند و تفاوت میان سه بعد از نظر آماری معنادار بود. در بعد اقتصادی، افزایش درآمدهای محلی، سرمایه‌گذاری در بهبود شهر و بهبود امکانات عمومی بالاتر از نقطه میانی ارزیابی شد، درحالی‌که اشتغال و ایجاد کسب‌وکارهای جدید تفاوت معناداری نداشتند و ارزیابی بهبود زیرساخت‌ها پایین‌تر از نقطه میانی بود. در بعد اجتماعی-فرهنگی، حفظ و مرمت آثار تاریخی مطلوب ارزیابی شد، اما تقویت فرهنگ و هویت محلی پایین‌تر از نقطه میانی قرار گرفت. در بعد زیست‌محیطی، ارزیابی کلی مطلوب‌تر بود و گویه‌های منفی بیانگر ادراک کمتر پیامدهای منفی بودند. همچنین بین هر سه بعد رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد. یافته‌ها بر ضرورت مدیریت چندبعدی گردشگری با تأکید بر تقویت منافع اقتصادی جامعه محلی، پیوند گردشگری با فرهنگ محلی و پایش فشارهای محیطی تأکید دارد.
