پایداری مفهومی چندبعدی است، کهبر ثبات و تداوم مزایا در طول زمان تأکید دارد و تحقق آن نیازمند نوعی سازگاری پویا و تعادل میان ابعاد زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی است. هدف این تحقیق بررسی تطبیقی شاخصهای پایداری در کشورهای مختلف است. روش تحقیق تحلیلی- تطبیقی و روش جمع آوری داده مبتنی بر روش اسنادی بر پایه داده های ثانویه بوده است. در تجزیه و تحلیل اطلاعات نیز از سه شاخص نرمال سازی، شاخص تغییرات نسبی(RGI) و شاخص رشد مرکب استفاده شده است. نتایج بدست آمده نشان می دهد که ایران با چالش جریانهای معکوس روبروست. این نشان میدهد که پتانسیلهای زیستمحیطی ایران در بخش انرژیهای تجدیدپذیر کشاورزی هنوز به طور کامل در سطح صنعتی شکوفا نشده است و نیاز به سیاستگذاریهای حمایتی برای تبدیل پسماند به انرژی احساس میشود. در حالی که جهان به سمت اقتصاد چرخشی حرکت میکند، رشد نسبی بایوانرژی در ایران در مقایسه با هند بسیار کندتر است. در شاخص سهم شاغلان کشاورزی زن از کل شاغلان کشاورزی نتایج تغییرات نسبی نشان می دهد که ایران با روند رشد بسیار زیاد روبروست مقدار تغییرات نسبی این کشور نسبت به سایر کشورها برابر (34.34%) است. این مطالعه با تحلیل و نرمالسازی دادههای چهار کشور آلمان، هلند، هند و ایران در دو بازه زمانی ۲۰۱۰ و ۲۰۲۳، نشاندهنده وجود سه الگوی متمایز در بخش کشاورزی جهانی است، اول، الگوی تکنولوژیمحور و پایداری، مانند آلمان و هلند. دوم، الگوی سنتی و وابسته به نیروی کار، مانند هند. و سوم، الگوی در حال بحران و نیازمند تحول، ایران در این مقایسه، الگویی را نشان میدهد که با چالشهای ساختاری روبروست.
