توریسم روستایی، تصویری مجازی یا الگویی حقیقی در برنامه ریزی روستایی

نوع مقاله : علمی- پژوهشی

نویسندگان

مجله جغرافیا و توسعه ناحیه ای

دانشور عنبران دانشور عنبران

https://doi.org/10.22067/geography.v5i8.4232

چکیده

توریسم روســتایی، گرچه واژه ای نوین در صنعت توریسم کشور است، امّا در واقع ریشه و اصل آن به اوّلین سفرهای زندگی بشری مربوط است. زیرا در ابتدا، زندگی اجتماعی پس از غارنشینی و کوچ نشینی، روستانشینی بوده و آن زمانی که انسان متوجه اوقات فراغت خویش شد و اقدام به سفرکردن نمود؛ اوّلین گام‌ها در جهت توریسم روستایی برداشته شد. با توجه به تنوّع آب وهوایی در سطح کشور و وجود اقوام و ایلات مختلف در هر قسمت از کشور که خاستگاه آنها نیز محسوب می شود، می توان به تنوّعی از جاذبه های توریسم روستایی دست یافت. اما آنچه تاکنون از توریسم و گردشگری روستایی در کشور صـورت پذیرفته، در آغاز راه است. چرا که پس از رهایی از مشکلات تغییر نظام حکومتی در ایران و سمت و سو گرفتن برنامه های توسعه‌ی اجتماعی- اقتصادی کشور، صنعت توریسم مورد توجه قرار گرفت. با توجّه به نظام حکومتی اسلامی کشور و با توجه به اذعان بسیاری از مسؤولان، توریسم کشور ما، توریسم مذهبی و فرهنگی و تاریخی است. بنابراین بدون شک آنچه در قالب صنعت توریسم، برنامه ریزی می شود، عمدتاً در راستای توریسم روستایی و زیرمجموعه‌‌های آن می باشد. در جــهت برنامه ریزی صنعت ‌تــوریسم روستایی تبلیغات و اطّلاع رسانی از نقاط بکر و دست‌نخورده؛ گروه بندی توریست وارد شده به ایران براساس انگیزه ها و نیازهای گردشگری آنها؛ تربیت راهنماهای بومی از سوی سازمان ایرانگردی و جهانگردی و سایر موارد مورد توجه است. اذعان می شود که موفقیّت هر برنامه‌ی روستایی در گرو دیدگاه برنامه‌ی کلان کشور است، لذا باید برنامه ریزی روستایی به عنوان یک هدف و به صورت زیرمجموعه ای از یک نظام در برنامه ریزی کلان کشور در نظر گرفته شود.
واژگان کلیدی: توریسم، توریسم روستایی، گردشگری سبز، گردشگری کشاورزی، اکوتوریسم، برنامه ریزی.

---