Analysis and Determination of Livability Levels (Case Study: Neighborhoods in Borujen City)

Document Type : Research

Authors

Hadi Forouzan Boroujeni ¹

Abbas Malek Hosseini ²

Sayed Hasan Hejazi ³

Vachik Hairapetian ³

Ramin Arfania ⁴

¹ PhD Student, Geography and Urban Planning, Islamic Azad University, Isfahan (Khorasgan) Branch, Isfahan, Iran

² Professor, Geography and Urban planning, Islamic Azad University, Malayer Branch, Malayer, Iran

³ Assistant Professor of Geology, Department of Geology, Islamic Azad University, Isfahan (Khorasgan) Branch, Isfahan, Iran

⁴ Assistant Professor of Geology, Department of Geology, Islamic Azad University, Isfahan (Khorasgan) Branch, Isfahan Iran

https://doi.org/10.22067/jgrd.2025.96467.1608

Abstract

Urban livability plays a critical role today due to uncontrolled urban sprawl, environmental pollution, and mounting pressure on natural resources. A livable city enhances citizens' quality of life and ensures their physical and mental well-being by providing clean air, green spaces, efficient transportation, and adequate housing. Furthermore, by mitigating social inequalities and fostering human interactions, such a city strengthens the cultural and economic sustainability of urban communities in the face of crises such as climate change and pandemics. Borujen, characterized by its cold, mountainous climate and limited water resources, requires livability-oriented approaches to preserve the environment and improve the quality of life of its citizens. This research aims to analyze and determine the levels of livability across different neighborhoods of Borujen and to identify the existing challenges and opportunities. The present study is applied-developmental in terms of purpose and descriptive-analytical in nature. The statistical population consisted of 400 citizens selected through Cochran's formula and 44 urban experts and specialists picked via theoretical saturation sampling. Data were collected using questionnaires administered through simple random sampling for citizens and purposive snowball sampling for urban experts and specialists. The data were then analyzed and prioritized using cluster analysis and the SWOT technique. Key findings suggest that among the 12 neighborhoods studied, only Elahieh neighborhood (8.33%) is considered privileged, while the Sadeghieh and Karvan neighborhoods (16.66%) are classified as deprived to very deprived, and the remaining nine neighborhoods (75%) exhibit moderate levels of livability indicators. According to the SWOT analyses conducted by experts, strengths (mean score: 4.04) and opportunities (mean score: 4.0) were rated higher than weaknesses (1.88) and threats (1.62), indicating the city's high potential for moving toward improved livability.
 
 
 
 

Keywords

Urban Livability

Urban Neighborhoods

Spatial Justice

Borujen

Subjects

• Planning in urban and rural areas

---

References

1. آروین، م؛ فرهادی‌خواه، ح؛ پوراحد، ا؛ و منیری، ا. (1397). ارزیابی شاخص‌‌‌های زیست‌پذیری شهری بر اساس ادراک ساکنان (نمونه موردی: شهر اهواز). فصلنامۀ دانش شهرسازی، 2(2)، 17- 1.
2. آسیابانی‌پور، الف؛ پناهی، ع؛ و احمدزاده، ح. (1399). تأثیر فاکتورهای زیست‌پذیری شهری بر وضع موجود با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری با روش حداقل مربعات جزئی (مطالعه موردی: مناطق ده‌گانه کلان‌شهر تبریز). فصلنامۀ جغرافیا و برنامه‌ریزی، 24(73)، 46-23.
3. امانپور، س. (1398). شناخت و تحلیل تفاوت زیست‌پذیری روستا‌‌‌های پیرامون شهری ایذه. مجلۀ علوم و تکنولوژی محیط زیست، 8(21)، 173- 160.
4. امتی، م؛ ذبیحی، ح؛ خطیبی، م؛ و سورمیج، ر. (1401). ارائۀ الگویی جهت ارتقاء زیست‌پذیری در فضاهای عمومی زیرسطحی شهرها. فصلنامۀ جغرافیا و آمایش شهری-منطقه‌ای، 12(42)، 230-207.
5. پیری، ف؛ ملکی، س؛ و عابدی، ز. (1400). شناسایی عوامل مؤثر بر زیست‌پذیری شهری با رویکرد مدل‌سازی ساختاری تفسیری ISM نمونه موردی: شهر ایلام. فصلنامۀ جغرافیا و توسعۀ ناحیه‌ای، 19 (1)، 87-53.
6. تقوی‌زیروانی، ا؛ نظم‌فر، ح؛ و منصوریان، ح. (1401). ارزیابی و تبیین مؤلفه‌های مؤثر بر زیست‌پذیری شهری مورد مطالعه: شهر ساری. فصلنامۀ مطالعات ساختار و کارکرد شهری، 9(32)، 163-147.
7. جلیلی، م؛ ساسان‌پور، ف؛ شماعی، ع؛ و فصیحی، ح. (1400). دوگانگی فضایی زیست‌پذیری در منطقه 7 کلان‌شهر تهران. فصلنامۀ جغرافیا، 19(71)، 61-43.
8. حسنی، ک؛ و بهاری‌نژاد، م. (1400). تبیین ارائۀ راهکارهای طراحی فضاهای شهری زیست‌پذیر شاد در راستای ارتقای کیفیت زندگی. فصلنامۀ شهرسازی و معماری هویت محیط، 2(7)، 54-41.
9. حق‌پناه، م؛ تکمیل، ا؛ عبدالله‌زاده، س؛ و علیزاده‌وندچالی، ف. (۱۴۰۴). تحلیل عوامل زیست‌پذیری فضاهای میانی ساختمان‌های بلندمرتبه به‌منظور تحقق توسعۀ پایدار. مطالعات ساختار و کارکرد شهری، ۹(۴۲)، 90-67.
10. خراسانی، م؛ و رضوانی م. (1392). تحلیل ارتباط زیست‌پذیری روستا‌‌‌های پیرامون شهری با برخورداری خدماتی (مطالعه موردی: شهرستان ورامین). فصلنامۀ برنامه‌ریزی فضایی (جغرافیا)، 3(10)، 16-1.
11. خراسانی، م. (1397). تأملی در مفهوم زیست‌پذیری؛ شناخت، سنجش و رویکردها. دوماهنامۀ پژوهش در هنر و علوم انسانی، 1(2)، 15-9.
12. خزاعی‌نژاد، ف؛ بیگی، س؛ و گلیان‌وثوقی، ع. (1400). ارزیابی نقش میانجی هویت در مفهوم زیست‌پذیری با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری مطالعه موردی: بخش مرکزی شهر بجنورد. فصلنامۀ جغرافیا و توسعۀ فضای شهری، 8(2)، 159-143.
13. داداش‌پور، ه؛ عزیزی، د؛ و اصغرزاده، پ. (1395). سنجش ظرفیت زیست‌پذیری محله‌های شهری در کلان‌شهر تهران (موارد مطالعاتی: محله‌های هرندی، تختی و کوثر). فصلنامۀ جغرافیا و توسعۀ فضای شهری، 3(2)، 68-53.
14. راشکی، ا؛ رنجبر، م؛ و استعلاجی، ع. (۱۴۰۴). تحلیل زیست‌پذیری شهر چابهار با تأکید بر رویکرد توسعۀ شهری. مطالعات محیطی هفت حصار، ۷(1)، 52-41.
15. روحی‌پور، ز؛ شبیری، م؛ و لاریجانی، م. (1398). بررسی اثرات تأسیس مدارس طبیعت در زیست‌پذیری شهری با استفاده از تکنیک دلفی، نمونه موردی پارک پردیسان تهران. دوفصلنامۀ علمی-پژوهشی، پژوهش‌‌‌های بوم‌شناساسی شهری، سال دهم، 1(19)، 150-135.
16. زنگیشه، ک؛ استعلاجی، ع؛ و فلاح‌تبار، ن.(1397). تبیین زیست‌پذیری روستا‌‌‌های منطقه کلان‌شهر تهران (مورد مطالعه: شهرستان ورامین). جغرافیا (فصلنامۀ علمی- پژوهشی و بین‌المللی انجمن جغرافیای ایران)، دوره جدید، 16(58)، 239- 214.
17. ساسان‌پور، ف؛ تولایی، س؛ و جعفری‌اسدآبادی ،ح. (1393). قابلیت زیست‌پذیری در راستای توسعۀ پایدار شهری (مورد مطالعه: کلان‌شهر تهران. جغرافیا (فصلنامۀ علمی- پژوهشی و بین‌المللی انجمن جغرافیای ایران)، دوره جدید، 12(42)، 157- 129.
18. سالاری‌مقدم، ز؛ زیاری، ک؛ و حاتمی‌نژاد، ح. (1398). سنجش و ارزیابی زیست‌پذیری محلات شهری مطالعه موردی: منطقه 15 کلان‌شهر تهران. فصلنامۀ شهر پایدار، سال دوم، 3(7)، 58- 41.
19. سلیمانی‌مهرنجانی، م؛ تولایی، س؛ زنگانه، ا؛ و خزاعی‌نژاد، ف. (1395). زیست‌پذیری شهری: مفهوم، اصول، ابعاد و شاخص‌ها. فصلنامۀ پژوهش‌های جغرافیای برنامه‌ریزی شهری، 4(1)، 50-27.
20. شمالی، م؛ حاجی‌علی‌زاده، ج؛ حمیدزاده‌خیاوی، س؛ و نظم‌فر، ح. (1400). تحلیل فضایی الگوی زیست‌پذیری کلان‌شهر تبریز. فصلنامۀ شهر پایدار، 4(3)، 81-98.
21. طالشی‌انبوهی، م؛ آقایی‌زاده، م؛ و جعفری‌مهرآبادی، م. (1398). ارزیابی زیست‌پذیری در بافت‌های فرسوده شهری مطالعه موردی: منطقه یک شهر قزوین. مجلۀ شهر پایدار، 2(3)، 78-59.
22. عابدینی، ا؛ و کریمی، ر. (1395). سنجش زیست‌پذیری در شهرها براساس روش F'ANP (مطالعه موردی: نواحی پانزده‌گانه شهر ارومیه). فصلنامۀ محیط‌شناسی، 42(4)، 752-735.
23. علیزاده‌بیرجندی، ا؛ حسینی، ا؛ و رئیسی، ط. (1395). سنجش و سطح‌بندی ظرفیت زیست‌پذیری در نواحی شهر با استفاده از مدل کوپراس (نمونه موردی: شهر بیرجند). فصلنامۀ دانش انتظامی خراسان جنوبی، 5(4)، 57-44.
24. کلانتر، م؛ دانشور، م؛ سیدالحسینی، م؛ و بندرآباد، ع. (۱۴۰۳). بازشناسی ابعاد و مؤلفه‌های زیست‌پذیری شهری با بهره‌گیری از رویکرد فراترکیب. فصلنامۀ چشم‌انداز شهرهای آینده، ۱(۱)، 104-81.
25. لطیفی، غ؛ و مقبول‌اقبالی، م. (1398). تحلیل کیفیت فضاهای عمومی مرکز شهر تهران و پیامدهای آن بر رفاه شهری. فصلنامۀ برنامه‌ریزی رفاه و توسعه اجتماعی، 11(39)، 144-111.
26. مهدیون، ج؛ و شکوهی، ع. (1399). تحلیل شاخص‌های کالبدی – محیطی زیست‌پذیری شهر زنجان با رویکرد آینده‌پژوهی. فصلنامۀ علمی فضای جغرافیایی، 3(71)، 157-136.
27. مهره‌کش، ر؛ صابری، ح؛ مؤمنی، م؛ و اذانی، م. (1398). تبیین عوامل مؤثر بر میزان زیست‌پذیری مناطق شهری (مطالعه موردی: مناطق شهر اصفهان). فصلنامۀ پژوهش‌‌‌های جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، 7(2)، 429-411.
28. موسوی‌نور، ع؛ وارثی، ح؛ و محمد، ج. (1397). کاربرد مدل‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره در سنجش زیست‌پذیری مناطق کلان شهر تهران. فصلنامۀ جغرافیا و توسعۀ ناحیه‌ای، 16(2)، 269-243.
29. وحیدی‌فر، پ؛ رضوانی، ع؛ و نوری‌کرمانی، ع. (1400). ارائۀ مدلی برای تبیین عوامل مؤثر بر دستیابی به شهر زیست‌پذیر. مطالعه موردی: منطقۀ 10 تهران. فصلنامۀ علمی پژوهشی آمایش محیط، 15(56)، 221-201.

 

30. Altrock, U. (2022). Urban livability in socially disadvantaged neighborhoods: The experience of the German program “socially integrative city. Cities, 123, 783-794.
31. Kashef, M. (2016). Urban livability across disciplinary and professional boundaries. Frontiers of Architectural Research, 5(2), 239–253.
32. Mouratidis, K. (2020). Commute satisfaction, neighborhood satisfaction, and housing satisfaction as predictors of subjective well-being and indicators of urban livability. Travel Behaviour and Society, 21, 265–278.
33. Pan, L., Yang, F., Lu, F., Qin, S., Yan, H., & Peng, R. (2020). Multi-Agent Simulation of Safe Livability and Sustainable Development in Cities. Sustainability, 12(5), 2070.
34. Patel, S. K. (2025). Urban vitality versus urban livability: Does vibrancy matter for neighborhood satisfaction and neighborhood happiness? Urban Studies, 62(4), 780–795. https://doi.org/
35. Rodriguez, L. M., & Lee, B. W. (2024). Planning for Urban Livability: Integrating Socio-Spatial Indicators in City-Making. Planning Practice & Research, 39(3), 250–270. https://doi.org/
36. Soroush, Kh., Safavi, S. A., & Mahfoozian, M. (2020). Comparative Survey of Livability in Traditional, New and Periphery Neighborhoods; a Case Study of Haji, Etemadieh and Mazdaghineh Neighborhoods in Hamedan City, Iran. Urban Design Discourse- a Review of Contemporary Literatures and Theories, 1(1), 29-44.
37. Thompson, J. L., & Chen, R. A. (2025). Smart but Unlivable? Rethinking Smart City Rankings Through Livability and Urban Sustainability: A Comparative Perspective Between Athens and Zurich. Sustainability, 17(19), 8901–8915.

https://doi.org/10.3390/su17198901

38. Turrini, T., Dörler, D., Richter, A., Heigl, F., & Bonn, A. (2018). The threefold potential of environmental citizen science – Generating knowledge, creating learning opportunities and enabling civic participation. Biological Conservation, 225, 176–186.
39. Wey, W., & Huang, J. (2018). Urban sustainable transportation planning strategies for livable City's quality of life. Habitat International, 82, 9-27.
40. Xiao, Y., Li, Y., Tang, X., Huang, H., & Wang, R. (2022). Assessing spatial–temporal evolution and key factors of urban livability in arid zone: The case study of the Loess Plateau, China. Ecological Indicators, 140, 1-12.
41. Yassin, H. (2019). Livable city: An approach to pedestrianization through tactical urbanism. Alexandria Engineering Journal, 58(1), 251–259.