Analyzing the Effective Factors on Revival of Gorgan City HistoricalTexture through Sustainable Tourism Development Approach

Rezai Talarposhti, Fatemeh; Zangiabadi, Ali; Nastaran, Mahin

doi:10.22067/geography.v18i1.71423

Analyzing the Effective Factors on Revival of Gorgan City HistoricalTexture through Sustainable Tourism Development Approach

Document Type : Practical

Authors

Fatemeh Rezai Talarposhti ¹

Ali Zangiabadi ²

Mahin Nastaran ³

¹ PhD Candidate in Geography and Urban Planning, University of Isfahan, Isfahan, Iran

² Associate Professor in Geography and Urban Planning, University of Isfahan, Isfahan, Iran

³ Associate Professor, Department in Urban Planning , University of Isfahan Art, Isfahan, Iran

https://doi.org/10.22067/geography.v18i1.71423

Keywords

Revivalism

Historical Texture

Sustainable Tourism

Gorgan City

20.1001.1.20081391.1399.18.1.1.1

1. امین زاده، ب؛ دادرس، ر. (1391). بازآفرینی فرهنگ مدار در بافت تاریخی شهر قزوین با تأکید بر گردشگری شهری. مطالعات معماری ایران، 1 (2) ، 108-99.
2. پوراحمد، ا؛ حبیبی، ک؛ کشاورز، م. (1391). سیر تحول مفهومشناسی بازآفرینی شهری بهعنوان رویکردی نو در بافتهای فرسودة شهری. فصلنامة مطالعات شهر ایرانی-اسلامی، 1 (1)، 92-73.
3. عسکری، و. (1390). طراحی بافتهای فرسودة دارای ارزش تاریخی با رویکرد توسعة ظرفیتهای گردشگری (مورد مطالعه: محدودة تاریخی چشمه علی شهر ری). (پایاننامة کارشناسی ارشد شهرسازی). دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
4. فنایی، ح. و ذاکریان، م. (1394). بازآفرینی بافتهای تاریخی و فرسوده با رویکرد گردشگری(مورد مطالعه: منطقة 9 شهر اصفهان). سومین کنفرانس ملی توسعة پایدار در علوم جغرافیا و برنامهریزی، معماری و شهرسازی. تهران، صص154-143.
5. قدمی، م.ج؛ دانشجو، خ؛ اسلامی، غ. (1393). مدل مفهومی بازآفرینی مراکز شهری با تأکید بر گردشگری شهری (نمونة موردی: مرکز شهر ساحلی محمودآباد). کنفرانس ملی معماری و منظر شهری پایدار. مشهد، صص 457-445 .
6. مجتبیزاده خانقاه، ح؛ رحمتی ملایی، ع؛ رحمتی ملایی، م؛ شاهیپور، س. (1395). تأثیر باززندهسازی بافت تاریخی بر توسعة گردشگری (مطالعة موردی: ناحیة 2 منطقة 12). اولین کنفرانس بین المللی و سومین کنفرانس ملی معماری و منظر شهری پایدار. تهران، صص 793-780.
7. مهدنژاد، ح. (1394). سنجش و تحلیل مکانی گسترههای فقر شهری(مورد مطالعه: شهر ورامین). (رسالة دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری). دانشگاه تهران، تهران. ایران.
8. مهدنژاد، ح؛ اشتری، ح. (1395). تبیین مفهوم اقتصاد دانشمحور و اقتصاد خلاق در هزارة سوم. اولین همایش ملی اقتصاد خلاق. دانشگاه آزاد اسلامی تهران غرب، تهران، صص 405-392.
9. مهندسان مشاور خودآوند. (1388). طرح بهسازی و نوسازی بافت قدیم شهر گرگان. سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری استان گلستان، گلستان.
10. مهندسان مشاور شهرسازی و معماری پارت. (1390). طرح توسعه و عمران(جامع) شهر گرگان،. وزارت راه و شهرسازی، ادارة کل راه و شهرسازی استان گلستان، گرگان.
11. یزدانی، م.ح؛ حاضری، ص؛ دهدهزاده سیلابی، پ.(1396). بازآفرینی بافت فرسودة شهری با رویکرد گردشگری پایدار با تلفیق مدلهای برنامهریزی راهبردی و تحلیل شبکه(ANP-SWOT)، مطالعة موردی: بافت فرسودة شهر خوی. نشریة گردشگری شهری، 4 (1)، 41-56.
1. Boraine, A. (2010). How we’re re-imagining Cape Town. Retrieved from iolproperty.co.za
2. Caruana, J. (2014). Social sustainability, urban regeneration and postmodern development approaches for strait street. London: Valletta.
3. Chin W. W. (1998). The Partial least squares approach for structural equation modeling. In G. A. Marcoulides (ed.), Modern methods for business research (pp. 295-336). London: Lawrence.
4. Evans, G., & Shaw, P. (2004). A review of evidence on the role of culture in regeneration. London: Department for Culture Media and Sport.
5. Fornell, C., & Larcker, D. F. (1981). Evaluating structural equation models with unobservable variables and measurement error. Journal of marketing research, 18(1), 39-50.
6. Gezici, F., & Kerimoglu, E. (2010). Culture, tourism and regeneration process in Istanbul. International Journal of Culture, Tourism and Hospitality Research, 4(3), 252-265.
7. Grifihs, R. (1995). Cultural strategies and new modes of urban intervention. Cities, 12(4), 253-265.
8. Grodach, C., & Loukaitou-Sideris, A. (2007). Cultural Development Strategies and Urban Revitalization. International Journal of Cultural Policy, 13(4), 349-370.
9. Hadjri, K., & Durosaiye, I. O. (2015). A critical analysis of urban regeneration programmes in Europe. Architecture_MPS.
10. Henseler, J. Ringle, C. M., & Sinkovics, R. (2009). The use of partial least squares path modeling in international marketing.In R. R. Sinkovics & P. N. Ghauri (ed.), New challenges to international marketing (advances in international
11. Hull City Plan. (2000). Urban regeneration: To promote urban regeneration and anti-poverty strategies. Retrieved from https://b2n.ir/811772
12. Hulland, J. (1999). Use of partial least squares (PLS) in strategic management research: A review of four recent studies. Strategic management journal, 20(2), 195-204.
13. Jessop, B. (2002). Liberalism, neoliberalism, and urban governance: A state–theoretical perspective. Antipode, 34(3), 452-472.
14. Khan, M. S., Woo, M., Nam, K., & Chathoth, P. K. (2017). Smart city and smart tourism: A case of Dubai. Sustainability, 9(12), 2279.
15. Nassar, U. A., Ali, S. A., & Shaban, R. M. (2016). New approach for assessing urban regeneration performance in Egypt. The International Journal of Energy and Environment (IJEE), 10, 142-153.
16. Roberts, P., Ravetz, J., & George, C. (2009). Environment and the city. London: Routledge.
17. Uysal, Ü. E. (2015). Urban tourism in istanbul: urban regeneration, mega-events and citymarketing and branding (Unpublished master's thesis). University of Helsinki, Finland.
18. Werts, C. E., Linn, R. L., & Jöreskog, K. G. (1974). Intraclass reliability estimates: Testing structural assumptions. Educational and Psychological Measurement, 34(1), 25-33.
19. Wu, H., & Tan, W. (2014). Urban Renewal in Historical Cities in China: Exploring Methods based on Urban Form Athens Journal of Tourism, 1(3), 203-215.