Assessing Human Resilience at Inefficient Urban Textures (Case Study: The Inefficient Textures of Sanandaj City)

Abbasi, Shayesteh; Zarrabi, Asghar; Meshkini, Abolfazl

doi:10.22067/geography.v18i1.80210

Assessing Human Resilience at Inefficient Urban Textures (Case Study: The Inefficient Textures of Sanandaj City)

Document Type : case study

Authors

Shayesteh Abbasi ¹

Asghar Zarrabi ²

Abolfazl Meshkini ³

¹ PhD Candidate in Geography and Urban Planning, Isfahan University, Isfahan, Iran

² Professor in Geography and Urban Planning, Isfahan University, Isfahan, Iran

³ Assistant Professor in Geography and Urban Planning, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran

https://doi.org/10.22067/geography.v18i1.80210

Keywords

Human Resilience

Inefficient Textures

Sanandaj City

20.1001.1.20081391.1399.18.1.3.3

1. اسلامی، ع. و ابراهیمی دهکردی، ا. (1397). سنجش میزان تاب آوری اجتماعی در محلات غیررسمی (محلة مورد بررسی: امت آباد آمل). نشریة معماری شناسی، سال 1(1)، 146-137.
2. اقبالی، ن. و رحیمی، م. (1389). ساختار شهری سنندج در تصرف سکونتگاههای غیررسمی. فصلنامة علمی- پژوهشی جغرافیای انسانی، 2(4)، 72-57.
3. ایراندوست، ک. و تولایی، ر. ا. (1391). الگوی مسکن فقرا در سکونتگاههای غیررسمی نمونة موردی: عباس آباد سنندج. ساخت شهر، 20، 12-2.
4. تقوایی، م؛ بسحاق، م. ر. و سالاروند. ا. (1391). آزمون فرضیههای پژوهش با استفاده از SPSS . چاپ اول. اصفهان: پژوهشگاه مهندسی بحران های طبیعی و پدافند غیرعامل شاخص پژوه.
5. حاجینژاد، ع؛ بدلی، ا. و آقایی، و. (1394). بررسی عوامل مؤثر بر آسیبپذیری ناشی از زلزله در مناطق شهری دارای سکونتگاه های غیررسمی با استفاده از GIS (مطالعة موردی: مناطق 1 و 5 تبریز). مجلة مخاطرات محیطی، 4(6)، 56-33.
6. ذاکرحقیقی، ک؛ ماجدی، ح. و حبیب، ف. (1389). تدوین شاخصهای مؤثر بر گونهشناسی بافت شهری. نشریة بافت شهر، 5(7)، 112-105.
7. رضایی، م. ر. (1392). تبیین تابآوری اجتماعات شهری به منظور کاهش اثرات سوانح طبیعی (زلزله) مطالعة موردی: کلانشهر تهران. (رسالة منتشرنشدۀ دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری). دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
8. رضایی، م. ر؛ رفیعیان، م. و حسینی، س.م. (1394). سنجش و ارزیابی میزان تابآوری کالبدی اجتماعهای شهری در برابر زلزله (مطالعة موردی: محلههای شهر تهران). پژوهشهای جغرافیای انسانی، 47(4)، 623-609.
9. ستوهیان، ف؛ رمضانپور، ا. م؛ حق نیا روشنفکر، ج. و شیدایی، پ. (1395). آسیب پذیری بافت های تاریخی و راهکارهای محافظت در مقابل بحران زلزله. چهارمین کنفرانس ملی توسعة پایدار در علوم جغرافیا و برنامهریزی، معماری و شهرسازی. تهران، مؤسسة آموزش عالی مهر اروند، مرکز راهکارهای دستیابی به توسعة پایدار.
10. سردارنیا، خ؛ قدرتی، ح. و اسلام، ع. (1388). تأثیر حکمرانی خوب و سرمایة اجتماعی بر اعتماد سیاسی: مطالعة موردی شهرهای مشهد و سبزوار. پژوهشنامة علوم سیاسی، 5(1)، 165-135.
11. صداقت رستمی، ک؛ اعتماد، گ؛ بیدرام، ر. و ملاذ، ج. (1390). تدوین شاخصهای شناسایی بافتهای ناکارآمد. مجلة علمی تخصصی برنامه ریزی فضایی، 1(1)، 120-103.
12. کلانتری. خ. (1392). مدل سازی معادلات ساختاری در تحقیقات اجتماعی- اقتصادی (با برنامه LISREL و SIMPLIS). چاپ اول. تهران: فرهنگ صبا.
13. لطفی، ح؛ مفرح، م؛ آفتاب، ا. و مجنونی، ع. (1397). نقش حکمروایی مطلوب شهری در افزایش تابآوری سکونتگاههای غیررسمی در ایران (مطالعة موردی: کلان شهر تبریز). فصلنامة علمی- پژوهشی جغرافیا (برنامهریزی منطقه ای)، 8 (2)، 224-209.
14. محمدی سرین دیزج، م. و احدنژاد روشتی، م. (1395). ارزیابی میزان تابآوری کالبدی شهری در برابر مخاطره زلزله مورد مطالعه: شهر زنجان. تحلیل فضایی مخاطرات محیطی. 3 (1)، 114-103.
15. محمدی، ا؛ آشوری، ک. و رباطی، م.ب. (1396). تبیین و ارزیابی مؤلفههای تابآوری نهادی و اجتماعی در سکونتگاههای خودانگیخته شهری(مطالعة موردی: ناحیه منفصل شهری نایسر). فصلنامة مطالعات شهری، شماره 22، 88-75.
16. مشکینی، ا؛ سجادی، ژ؛ دین دوست، ج. و تفکری، ا. (1390). ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی با شیوة توانمندسازی (نمونة موردی باقرشهر- محلة باباجعفری). فصلنامة تحقیقات جغرافیایی، 26(3)، 123-148.
17. معظمی، ب. و رحیمی. م. (1395). سنجش و تدوین راهبردهای تابآوری در مقابل بحران، در بافت قدیم شهری (مورد پژوهی: محله فیضآباد کرمانشاه). فصلنامة جغرافیا و مطالعات محیطی، 5(18)، 23-34.
18. موحدی زاده، ح. ر. (1393). درآمدی بر مبانی سوانح و رابطه آن با توسعة برنامهریزی. تهران: سازمان عمران و بهسازی شهری.
19. وزارت راه و شهرسازی. (1393). سند ملی راهبردی احیا، بهسازی و نوسازی و توانمندسازی بافتهای فرسوده و ناکارآمد شهری.
1. Abunyewah, M., Gajendran, T., & Maund, K. (2018). Profiling informal settlements for disaster risks. Procedia engineering, 212, 238-245.
2. Carpenter, S., Walker, B., Anderies, J. M., & Abel, N. (2001). From metaphor to measurement: resilience of what to what? Ecosystems, 4(8), 765-781.
3. Holling, C. S. (1973). Resilience and stability of ecological systems. Annual review of ecology and systematics, 4(1), 1-23.
4. Internal Displacement Monitoring Center. (2014). Global estimates: People displaced by disasters. Geneva, Switzerland: IDMC.
5. Norris, F. H., Stevens, S. P., Pfefferbaum, B., Wyche, K. F., & Pfefferbaum, R. L. (2008). Community resilience as a metaphor, theory, set of capacities, and strategy for disaster readiness. American journal of community psychology, 41 (1-2), 127-150.
6. Rose, A. (2004). Defining and measuring economic resilience to disasters. Disaster Prevention and Management: An International Journal, 13(4), 307-314.
7. Timmerman, P. (1981). Vulnerability, resilience and the collapse of society: a review of models and possible climatic applications. International Journal of Climatology, 1(4), 396-396.
8. UN/ISDR. (2005, January 18-22). Hyogo framework for 2005-2015: Building the resilience of the nations and communities to disasters. Paper presented at World Conference on Disaster Reduction. Kobe, Hyogo, Japan.
9. Weakley, D. J. (2013). Recognising vulnerability and resilience in informal settlements: The case of Kya Sands, Johannesburg, South Africa, (Unpublished master’s thesis). University of the Witwatersrand, Johannesburg.
10. D. j. (2014). Recognizing vulnerability and resilience in informal settlements: The Case of kya Sands, Johannesburg, South Africa, (Unpublished master's thesis). University of the Witwatersrand, Johannesburg.